عمران صلاحی

سخن مگوی که سر تا به پا همه سخنی

تو شعر گرمی و زیبندۀ لبان منی

چو آسمان، ز چه آغوش خویش وا نکنم؟

ستاره ای تو و در ماهتاب پیرهنی

شود ز موج شگفتی، گُلِ دهانم باز

چو بامداد بهاری، دمی که خنده زنی

گر از سپیده سخن گویم و تبسم صبح

غمین مباش که منظور من تو سیمتنی

دمی که شعر مرا آوری به لب، مَردم

گمان برند که در کار وصف خویشتنی

دگر ز جلوۀ حُسنت سخن نمی گویم

تو خویش جلوه گری کن که بهترین سخنی