مژگان عباسلو

من شبم، یک شب دلگیر، سیاه، آلوده

تو پلنگی، به دل شب زده، ماه آلوده

مثل یوسف بری از خبط و خطا هستی و من

در تب عشق، به صد جوره گناه آلوده

هیچکس گرچه نپرسید که بعد از یوسف

به چه اندوه عمیقی دل چاه، آلوده

می رود چاه دلم پر شود از حسرت و حرص

بیش از این روح مرا، عشق! نخواه آلوده

به هم انگار بنا نیست من و تو برسیم

«ما» سرابی است که با آن شده راه آلوده

شب بی ماه و پلنگیم من و تو، افسوس

من به سودای تو دلخوش، تو به آه آلوده