چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداختجهان کلاه ز شادی بر آسمان انداخت سپاه عشق تو از گوشهای کمین بگشودهزار فتنه و آشوب در جهان انداخت حدیث حسن تو، هر جا که در میان آمدز ذوق، هر که دلی داشت، در میان انداخت قبول تو همه کس را بر آشیان جا کردمرا ز بهر چه آخر بر آستان انداخت؟ چو در سماع عراقی حدیث دوست شنیدبج...

در این کویر که چشمت همیشه تر بوده است به جز تو کیست که از عشق با خبر بوده است؟ هزار و یک شب زلفت اگرچه بسیار استمرا هزار برابر در آن سحر بوده است نگو که در قفسی و پرنده مردنی استxa0قفس برای تو شاید که بال و پر بوده است تمام زندگی ات غیر عشق سر دردیستxa0اگرچه عشق خودش اصل درد سر بوده است شنیده ام به ...

در میانهٔ راه ایستادم به زمان پشت کردم و به جای ادامهٔ آینده که کسی در آن چشم به راهم نبود برگشتم و بر جادهٔ هموارِ گذشته گام زدم.

در نور شمع زن تری در آفتاب صبح که چشم باز می کنی فرشته تر و من بین این دو زیبایی با شکوه عاشقانه آونگ شده ام.

تمام مراxa0به گردن ماه بیاویز تا تمام تو راxa0 سقوط کنم در سینه های باز نزدیک تر به دور وقتی نورxa0از تن تو می گذرد.

میان گورها می دود و می خندد کودکی من.

زخمی است در وجودمكه از آنمهر تو نفوذ می کند.

دیدی دوباره روی دلم پا گذاشتی این مرد را نیامده تنها گذاشتی! xa0 مانند کوچه ای که مسیر عبور توست در من قدم زدی و مرا جا گذاشتی xa0 ماهی شدم که غرق تو باشم ولی مرا با تنگ در مقابل دریا گذاشتی xa0 هر کار کرده ام من و تو ما شود، نشد یک خط فاصله وسطه مـ ــ ـا گذاشتی xa0 گاهی دلم خوش است مرا مثل شوکران ش...

رودخانه جنگل و دریا را به زمین سپردم و زمین را به آسمان و خورشید باید بروم سیاهی ... بهترین بستر نور بود.

چشمانم به شیوۀ باران چشمانت به شیوۀ زمین چقدر این عاشقانه می چسبد.

همراه با باد یک برگ پاییزی از باختران تا خاوران.

افتاد زمین نعش دو پیراهن بی جان در حاشیۀ جنگ تو با این تن بی جان xa0 می سوخت تنم از عطش سرخ لب تو آتش زده یک بوسه بر این خرمن بی جان xa0 از خواهش چشمان تو خواندم که چه می خواست دستان تو از دامنۀ دامن بی جان xa0 از هُرم نفس های تو می سوخت تن من با آه زدی شعله به جان من بی جان xa0 شب طی شد و با خود هم...

مرغکان بر سر دریا آرام بال بگشوده به راه سفرند گویی از پنجرۀ ابر به ناگه دستی کاغذی چند سپید پاره کرده ست و فرو ریخته زآنجای به زیر.

روز ... با کلمات روشن حرف می زند عصر ... با کلمات مبهم شب ... سخنی نمی گوید حکم می کند.

خیره ام به قاصدک این گیاه غریب که پس از مرگ به راه می افتد.

دستت را به من بده همیشه رفتن، پا نمی خواهد چه بسیار پاهایی که رفتن نمی دانند دستت را به من بده قبل از اینکه در جمجمه ام گیاه روییده باشد.

آن روز که دل به دست حوّا دادم پرسید شما؟ جواب دادم آدم لبخند زد و گفت بیا سیب بخور از هول حلیم توی دیگ افتادم

شب میرسد از راه مثل پیرمرد غمگینی که سالها پیش از این شهر رفت چمدانش پُر از لباسهای کهنۀ زنی بود زنی که در کودکی گفته بود دوستت دارم.

به خاطر تو تمام زبان های دنیا را فرا گرفتم حتی زبان های مرده را تا زیباترین شعرها را بخوانم و مثل آن بنویسم غافل از اینکه تو زیباترین سرودۀ جهانی.

اسرار عشق و مستی با مدعی چگونه بگویم خودخواه خودپرست از من به جز اطاعت محض چیزی نخواسته است افکنده بر سرم چه سایۀ سنگینی مستوجب دعاست و می خواهم کاو سایه اش مباد از سر من کم کم کم.