چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداختجهان کلاه ز شادی بر آسمان انداخت سپاه عشق تو از گوشهای کمین بگشودهزار فتنه و آشوب در جهان انداخت حدیث حسن تو، هر جا که در میان آمدز ذوق، هر که دلی داشت، در میان انداخت قبول تو همه کس را بر آشیان جا کردمرا ز بهر چه آخر بر آستان انداخت؟ چو در سماع عراقی حدیث دوست شنیدبج...

در این کویر که چشمت همیشه تر بوده است به جز تو کیست که از عشق با خبر بوده است؟ هزار و یک شب زلفت اگرچه بسیار استمرا هزار برابر در آن سحر بوده است نگو که در قفسی و پرنده مردنی است قفس برای تو شاید که بال و پر بوده است تمام زندگی ات غیر عشق سر دردیست اگرچه عشق خودش اصل درد سر بوده است شنیده ام به شمار...

در میانهٔ راه ایستادم به زمان پشت کردم و به جای ادامهٔ آینده که کسی در آن چشم به راهم نبود برگشتم و بر جادهٔ هموارِ گذشته گام زدم.

در نور شمع زن تری در آفتاب صبح که چشم باز می کنی فرشته تر و من بین این دو زیبایی با شکوه عاشقانه آونگ شده ام.

تمام مرا به گردن ماه بیاویز تا تمام تو را سقوط کنم در سینه های باز نزدیک تر به دور وقتی نور از تن تو می گذرد.

میان گورها می دود و می خندد کودکی من.

زخمی است در وجودمكه از آنمهر تو نفوذ می کند.

دیدی دوباره روی دلم پا گذاشتی این مرد را نیامده تنها گذاشتی! مانند کوچه ای که مسیر عبور توست در من قدم زدی و مرا جا گذاشتی ماهی شدم که غرق تو باشم ولی مرا با تنگ در مقابل دریا گذاشتی هر کار کرده ام من و تو ما شود، نشد یک خط فاصله وسطه مـ ــ ـا گذاشتی گاهی دلم خوش است مرا مثل شوکران شاید برای روز مبا...

رودخانه جنگل و دریا را به زمین سپردم و زمین را به آسمان و خورشید باید بروم سیاهی ... بهترین بستر نور بود.

چشمانم به شیوۀ باران چشمانت به شیوۀ زمین چقدر این عاشقانه می چسبد.

همراه با باد یک برگ پاییزی از باختران تا خاوران.

افتاد زمین نعش دو پیراهن بی جان در حاشیۀ جنگ تو با این تن بی جان می سوخت تنم از عطش سرخ لب تو آتش زده یک بوسه بر این خرمن بی جان از خواهش چشمان تو خواندم که چه می خواست دستان تو از دامنۀ دامن بی جان از هُرم نفس های تو می سوخت تن من با آه زدی شعله به جان من بی جان شب طی شد و با خود همۀ فکر مرا برد یک...

مرغکان بر سر دریا آرام بال بگشوده به راه سفرند گویی از پنجرۀ ابر به ناگه دستی کاغذی چند سپید پاره کرده ست و فرو ریخته زآنجای به زیر.

روز ... با کلمات روشن حرف می زند عصر ... با کلمات مبهم شب ... سخنی نمی گوید حکم می کند.

خیره ام به قاصدک این گیاه غریب که پس از مرگ به راه می افتد.

دستت را به من بده همیشه رفتن، پا نمی خواهد چه بسیار پاهایی که رفتن نمی دانند دستت را به من بده قبل از اینکه در جمجمه ام گیاه روییده باشد.

آن روز که دل به دست حوّا دادم پرسید شما؟ جواب دادم آدم لبخند زد و گفت بیا سیب بخور از هول حلیم توی دیگ افتادم

شب میرسد از راه مثل پیرمرد غمگینی که سالها پیش از این شهر رفت چمدانش پُر از لباسهای کهنۀ زنی بود زنی که در کودکی گفته بود دوستت دارم.

به خاطر تو تمام زبان های دنیا را فرا گرفتم حتی زبان های مرده را تا زیباترین شعرها را بخوانم و مثل آن بنویسم غافل از اینکه تو زیباترین سرودۀ جهانی.

اسرار عشق و مستی با مدعی چگونه بگویم خودخواه خودپرست از من به جز اطاعت محض چیزی نخواسته است افکنده بر سرم چه سایۀ سنگینی مستوجب دعاست و می خواهم کاو سایه اش مباد از سر من کم کم کم.