شکوه دنیا همچون دایره ای بر روی آب است که هر زمان بر پهنای خود می افزاید و در منتهای بزرگی هیچ می شود.

در جام سرم شراب انداخته اند یک گوشه مرا خراب انداخته اند من در بلمی در وسط اقیانوس پاروی مرا در آب انداخته اند

آشفته دلان را هوس خواب نباشد شوری که به دریاست به مرداب نباشد xa0 xa0هرگز مژه برهم ننهد عاشق صادق آن را که به دل عشق بود خواب نباشد xa0 در پیش قدت کیست که از پا ننشیند یا زلف تو را بیند و بیتاب نباشد؟! xa0 چشمان تو در آینۀ اشک چه زیباست نرگس شود افسرده چو در آب نباشد xa0 گفتم شب مهتاب بیا نازکنان گف...

برای من یک فنجان غروب برای میهمان یک فنجان پاییز بریز لبسوز باشد - باران؟ - ببارد اما ریز - مطرب؟ - بیاید آنکه دستی به جعد یار دارد نیز.

تمام گل هایم محصول باغ تو باده ام ارمغان تاک تو انگشتری هایم از کان طلای توست و شعرهایم امضای تو را در پای خود دارد ای که قامتت از بادبان بالاتر و فضای چشمانت گسترده تر از آزادیست تو زیباتری از کتاب های نوشته و نانوشتۀ من و سروده های آمده و نیامده ام.

پاییز ... ملکۀ زیبا و غمگینی ست پشت پنجرۀ قصر دلتنگی ها که غروب ها با شهادت هر برگ شمعی روشن می کند به یاد معشوقه اش که یک روز به سفر رفت و هیچ وقت برنگشت.

شلخته تر از سربازها ندیده ام از جنگ که بر می گردند یکی دستش را یکی پایش را یکی دلش را و حواس پرت ترین آنها خودش را جا می گذارد.

از پدرش سیگار کش می رفت پسرکی که می خواست پدرش چند نخ بیشتر زنده بماند.

برای وسعت مهربانیت صدایت زدم مادر اما دوستی من با تو عمیق تر از آن بود که تنها یک بار از تو متولد شوم.

در جوخه های اعدام پس از شنیدن فرمان آتش سربازی زودتر شلیک می کند سربازی دیرتر و دیگر سربازها در میان این دو قسم به مکث! به اختلاف زمانی میان دو شلیک ما همه سربازیم آن که زودتر ماشه می چکاند جلاد آن که دیرتر شلیک می کند عاشق و مابقی مأموریم گاهی اما یکی اسلحه اش را به سمت دهانی نشانه می رود که فرمان ...

همیشه با هم می آیند با هم می روند حتی اگر سقفی برای زندگی نداشته باشند یک جفت کفش فقط همین.

سرم به تنت نمی ارزید وگرنه حالا سرت به شانه های خودم بود.

کسی که مقصد ندارد نمی گوید می روم سکوت می کند و می رود.

من شبم، یک شب دلگیر، سیاه، آلوده تو پلنگی، به دل شب زده، ماه آلوده xa0 مثل یوسف بری از خبط و خطا هستی و من در تب عشق، به صد جوره گناه آلوده xa0 هیچکس گرچه نپرسید که بعد از یوسف به چه اندوه عمیقی دل چاه، آلوده xa0 می رود چاه دلم پر شود از حسرت و حرص بیش از این روح مرا، عشق! نخواه آلوده xa0 به هم انگا...

اگر زمان و مکان در اختیار من بود ده سال قبل از طوفان نوح عاشقت می شدم و تو می توانستی تا قیامت برایم ناز کنی و من کم می آوردم و تسلیم می شدم یکصد سال به ستایش چشمانت می گذشت و سی هزار سال به ستایش تنت و تازه در پایان عمر به دلت راه می یافتم هیچ چیز نگو که می خواهم تمام نا نوشته هایم را یکجا در جانت ...

آرامشت مسریست آنقدر که سرایت کرده است به پیراهن سفیدت بانو لحظه ای بایست مقابل باد تا با اهتزاز پیرهنت دنیا از جنگ بایستد.

هر انسانی گاهی برای زنده ماندن نیازمند این است که دست کسی را بگیرد دوست دارم زندگی کنم با اینکه می دانم زندگی هرگز خیال ندارد روی خوش به من نشان بدهد چرا که هر بار دستی را گرفتم دست هایم تاول زدند و هیچ فرقی نداشتند؛ دست بیل دست کلنگ یا دست تو!

نسیم نباشد اگر قاصدک ها خانه نشین می شوند.

نه من عاشق می شوم نه تو عشق انتخاب می کند.

بانوی با وقار! غمآوازهای پس از عشق را رها کن غم را وداع کن بخوان از کفایت عشقی که گذشت بخوان از نهایت خوابی عمیق بخوان از خواب عاشقانی که مردهاند و اکنون عشق باید بخوابد در گور عشق خسته است.