تو تنهایی ات را شعر می کنی او دود و دیگری سکوت من رو بر می گردانم و با گوشۀ روسری چشم هایم را پاک می کنم.

ای عشق پناهگاه پنداشتمت ای چاه نهفته راه پنداشتمت ای چشم سیاه آه ای چشم سیاه آتش بودی نگاه پنداشتمت

چشمانم را می بندم تو را ببینم که چه شود وقتی تمامیتم را اشغال کرده ای؟ تو خود منی عشقت که مرا کشت فهمیدم.

از رفتنت یک عمر باید بگذرد تا سر _ گرمم کند دنیا به چیزی از شما بهتر تردید دارم چشم هایم از چه دلتنگند از رفتنت یا از سفرهایی که دست آخر دیوار می بندند بین خاطرات ما دیوار یک دیو است اما کور اما کر دارند دارم می زنند از دوری ات اصلاً ساعات تنها بودن شب های شهریور ممتد شده دیگر خیالی از تو راحت نیست ...

مهم نیست اکنون زندگی ام چگونه می گذرد عاشق آن خاطراتی هستم که تصادفی از ذهنم عبور می کنند و باعث لبخندم می شوند.

دست همه سنگ طعنه و صد رنگی است سهم من و تو شکستگی، دلتنگی است ای دل قدم محال بر می داری برگرد که خانۀ خدا هم سنگی است

دنیا خفقان گرفته است یا جیرجیرک ها نمی خوانند؟

پا به پای زندگی تا مرگ می آیم جلو ترس؛ یک پایم عقب ... شوق؛ یک پایم جلو ...

دروغ می گویند: «آینده همین فرداست» آینده دیروزی بود که با خودت بردی.

عشق قافیه ندارد آنچه دچارش می شوی شعر سپیدی است که هجاهایش طعم بوسه می دهد.

دلم به این همه دعا به این همه خدا خدا خوش است پستچی ها اما فقط از نشانی پاکت دستور می گیرند.