تو تنهایی ات را شعر می کنی او دود و دیگری سکوت من رو بر می گردانم و با گوشۀ روسری چشم هایم را پاک می کنم.

ای عشق پناهگاه پنداشتمت ای چاه نهفته راه پنداشتمت ای چشم سیاه آه ای چشم سیاه آتش بودی نگاه پنداشتمت

چشمانم را می بندم تو را ببینم که چه شود وقتی تمامیتم را اشغال کرده ای؟ تو خود منی عشقت که مرا کشت فهمیدم.

از رفتنت یک عمر باید بگذرد تا سر _ گرمم کند دنیا به چیزی از شما بهتر xa0 تردید دارم چشم هایم از چه دلتنگند از رفتنت یا از سفرهایی که دست آخر xa0 دیوار می بندند بین خاطرات ما دیوار یک دیو است اما کور اما کر xa0 دارند دارم می زنند از دوری ات اصلاً ساعات تنها بودن شب های شهریور xa0 ممتد شده دیگر خیالی ...

مهم نیست اکنون زندگی ام چگونه می گذرد عاشق آن خاطراتی هستم که تصادفی از ذهنم عبور می کنند و باعث لبخندم می شوند.

دست همه سنگ طعنه و صد رنگی است سهم من و تو شکستگی، دلتنگی است ای دل قدم محال بر می داری برگرد که خانۀ خدا هم سنگی است

دنیا خفقان گرفته است یا جیرجیرک ها نمی خوانند؟

پا به پای زندگی تا مرگ می آیم جلو ترس؛ یک پایم عقب ... شوق؛ یک پایم جلو ...

دروغ می گویند: «آینده همین فرداست» آینده دیروزی بود که با خودت بردی.

عشق قافیه ندارد آنچه دچارش می شوی شعر سپیدی است که هجاهایش طعم بوسه می دهد.

دلم به این همه دعا به این همه خدا خدا خوش است پستچی ها اما فقط از نشانی پاکت دستور می گیرند.