از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگرانرفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگرانxa0ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردیتو بمان و دگران وای به حال دگرانxa0رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهندهر چه آفاق بجویند کران تا به کران

بر ماسه های ساحل نفس تازه می کنیو دریادراز می کشددر اندیشه هات.

گاهی خوابت را می بینمبی صدابی تصویرمثل ماهی در آبهای تاریککه لب می زندو معلوم نیست حباب هاکلمه اندیا بوسه هایی از دلتنگی.

آنان که ز یکدگر جگرریش ترندقومی پس تر، قبیله ای پیش ترنددر غربت مرگ بیم تنهایی نیستیاران عزیز، آن طرف بیشترند

گفتی در این شب تاریکتا آمدن تودر پنجره چراغ بیاویزممن آوازم رادر جان پنجره می افروزمبی ترس از بادو نگاه بدآواز منخاموش نخو اهد شدآواز من شکننده تر از آن استکه باز بشکند.

دلم جز عشق معبودی نداردکه هستی غیر از این سودی نداردxa0محبت گر نباشد ملک هستینمودی دارد و بودی نداردxa0ز بینایی چه دیده ست آنکه در چشمنگاه حسرت آلودی نداردxa0ز صحرای عدم تا شهر هستیجهان جز عشق مقصودی نداردxa0

که «خواجو» در سرِ من گـُر گرفته، پل نمی خواهدکه این دیوانگی ها در سرم الکل نمی خواهدxa0میان «گاوخونی» غرق می شد چشم های منتو قصابی و گاو ِ خونی ام آغُل نمی خواهدxa0جهان را نصف کردیم و جهانی نصفمان می کردک

ما بدو می گوییم: «اینجا، این سوی!»لیکن به دوردست می رود؛شب تاب.

تو همان شعریکه دهان به دهانبه دهان من رسیده استتو را برای هیچ کس نخواهم خواند.

شاید هر کداممانبریده ای از یک زندگی در گذشته ایمتکه های پراکندۀ یک پیکرو توقلب منی بی گمانو منکتابی که یک روز در خلوت کتابخانه ای ورق زده ایبالشم بوده ای بی گمانکه خواب های بسیاری بر تو دیده ام.

از بهر نشیمن شه عرش جناببنگر که چه خوش دست به هم داد اسبابگردید سپهر خیمه و انجم میخشد سدره ستون و کهکشان گشت طناب

به رخ جا داده ای زلف سیه رابه کام عقرب افکندی تو مه راکه دیده عقرب جراره فایززند پهلو به ماه چارده را؟

پرندگانم را آزاد کردمزیرا فهمیدمنداشتنتنها راه از دست ندادن است.

ای گشته عیان روی تو از جام جهانپیدا شده از نام خوشت نام جهانپیدای جهان تویی و پنهان جهانآغاز جهان تویی و انجام جهان

چون عیش و غم زمانه قسمت کردندما را غم بیکرانه قسمت کردندشیخ و شه و شحنه عیش و نوشِ همه رابردند و برادرانه قسمت کردند

به دیدارم بشتاب!این شکوفه ها به همان سرعتی که باز می شوندفرو می ریزندهستی این جهانبه پایداری شبنم می ماند بر گلبرگ.

وزنش که به راه رفتنت می آیدکوتاهی آن به دامنت می آیدمن قالب دیگری نکردم به تنتاز بس که رباعی به تنت می آید

دفن شدخاطر لیلی در خاکبید مجنون رویید.

ز داغ عشق تو خون شد دل چو لالۀ منفغان که در دل تو ره نیافت نالۀ منxa0مرا چو ابر بهاری به گریه آر و بخندکه آبروی تو ای گل بود ز ژالۀ منشراب خون دلم می خوری و نوشت باددگر به سنگ چرا می زنی پیالۀ منچو بشنو

من خالق توامخالق چشمانی کهشعر هر شاعری رازیبا می کندمن خالق شعری هستمکه نسروده دوستش دارم.